Hopp til hovedinnholdet

Novelle: #modernekjærleik

Redd jente i senga (colourbox.com)

Ho opna auga sakte. Gårsdagens maskara var ikkje lenger berre på vippene hennar. Rommet var ukjent, som om ho aldri hadde vert her før. Ho lata att auga. Prøvde igjen. Opna dei sakte. Det same synet. Faen.

Av Thea Helene

Redd jente i senga (colourbox.com)

Det kom ein ny morgon, slik som det alltid gjer. Etter kvar ein kveld kom det ein ny morgon. Denne verre ein dei fleste, men likevel, ein ny morgon. Denne morgonen var lik den same morgonen i den same månaden i førre år. Og i åra før det også.

Ho ynska seg vekk. Langt vekk. Bak henne var noko ho ikkje ynska å sjå kva var. Som i eit mørkt rom med mange skuggar, den kroken lengst inne i rommet, der ikkje eingong eit lite lysglimt slapp til. Kroken ein verkeleg ikkje ynska å sjå inn i, for kva som helst kunne gøyme seg der.

Ho huska ingenting. I n g e n t i n g. Eller kanskje litt, ja starten av kvelden var klårare. Tinder. Ho lata at auga på nytt, rynka til panna og angra.

Bak henne kom eit lågmåla stønn. Ho fraus til, vart stiv som ein ispinne. Ho senka skuldrane litt, i år var det vertfall ein mann. Ho prøvde å hugse tilbake, kven i alle dagar var det ho vart med heim igjen?? Ho ville ikkje snu seg å finne det ut, ikkje enda.

Ho strakk handa sakte og lydlaust bort til nattbordet og snudde den kvite iPhonen hennar. Klokka var 12.08, men det var ikkje det som bekymra henne mest. Heile skjermen hennar var full av varslar frå instagram. Likes frå fleire vener, og fleire ukjente, ein kommentar frå mor. Faen. Ho lukka auga. Opna auga sakte og las kommentaren raskt. «ojoj, dette passar seg ikkje på nett jenta mi». Faen. Ho hadde lagt ut eit bilete, i går, sikkert seint, mora sin kommentar var frå klokka 9 i dag tidleg. Ho opna appen raskt. Faen. Bilete viste henne sitjande midt mellom tre gutar, henda deira var plasserte på bryste hennar. «#yolo #modernekjærleik #tinder #ftw» sto det under bilete. Ho grøssa igjen. Greitt, dette var absolutt den verste morgonen av dei alle.

Ho såg at bilete allereie hadde fått 36 likes. Ho sletta det.

Ho hata dagens samfunn og dagens #modernekjærleik. Alt må ha vert så mykje lettare før. Då mor var ung var det ikkje eit nett å flaue seg ut på. Ingen kameratelefonar ein kunne ta flaue bilete med. Tinder, det verste av alt, eksisterte heller ikkje. Ein måtte faktisk møte personen først, og få eit skikkeleg fyrsteinntrykk. I dagens samfunn fekk ho fyrsteinntrykket etter eit nok så heftig vorspiel med både jellyshots og drikkeleikar. Og då ho endeleg kom seg på byen og tok fram tinder var ho såpass påverka at ho ikkje visste om ho sveipa ja eller nei på gutane, og meldingane vart berre drygare og drygare.

Det var på tide å sjå alvoret i auga. Ho måtte snu seg. Snart. Ikkje heilt enno. Snart.

Det var fire år sida det heile starta. Fire år sida hendinga. Datoen som endra alt, og som kvart år etter gjorde at ho enda opp slik. Det var ikkje det at ho fortsatt var så forelska i han eller at ho ville ha han tilbake. Å gud nei. Men den kjensla ein sit igjen med etter ei slik hending, den påverkar. Sjølvbilete hennar var heilt knust for fire år sidan. Ho kjende seg ikkje verd noko. Om han kunne gjere noko slikt mot henne, kva faen var ho då verd? Kjensla var der igjen, kvart år ho vakna på denne datoen. Kjensla av sviket, og av alle tårene ho grein i ettertid.

Ho trengde å få det bekrefta, ho måtte vete om ho var verd noko. Om nokon ville ha no, eller om alle følte det same. Ho ville høyre det frå ein framand, ein som ikkje visste om fortida hennar. Ein som ikkje syntes synd på henne.

«Så fin du var i den kjolen» «Så vakker du er» «Du var hyggelig du» «Du har vel ikkje lyst å prate litt med berre meg då?» «Draumen hadde vert å få vakna opp med deg i morgon»

Kvart år. Så enkelt som det. Som ein fiskar som slepp ned ein ussel krok, utan eingong å gidde å ha på eit ekte agn. Agnet besto ikkje alltid av sanning, men ho ville så gjerne tru på det. Dei andre fiskane brydde seg ikkje om kroken, han har ingenting å by dei. Men ho beit på, kvart år.

Det handlar om å verte bekrefta. Om det å vete at nokon synst ein er god nok. Om det så berre var å vere god nok til eit «one night stand» så betydde det noko. Det betydde at nokon ville ha ho. Om det så berre var for denne eine natta.

Ho lata at auga. Det var på tide. Ho starta å snu seg. Sakte. Men plutseleg skjedde det noko. Noko heilt uventa. Skikkelsen bak ho la seg nærmare, kviskra «sa jo dette var draumen» med ein mjuk og mild stemme, han tok forsiktig bort håret hennar, kyssa henne varsamt i nakken, og drog henne godt inntil seg. Han plasserte ein arm under hovudet hennar og den andre rundt kroppen hennar. Med handa han hadde under hovudet fann han handa hennar og fletta hans fingar i hennar. Ho fekk frysingar, men skjønte at det var dette som faktisk var #modernekjærleik. Ho trengde ikkje snu seg, ho ville berre ligge slik. For alltid.

Ho kjende ho var verdt noko, i dette punktumet.

Av Thea Helene

 

Kjelde:
Gut (anonym): «#modernekjærlighet», Si ;D Aftenposten 22.08.2015
Mytting, Lars: «Burning Love» Hel ved, Kagge forlag 2011


Var dette til hjelp?
Var dette til hjelp?