Eg ser på den lette snøen som fell mot bakken. Som eit slør fargar han jorda i kvite, grå og blå nyanser. Læraren kakka peikestokken mot tavla. Lyden vekkjer meg med eit rykk. Eg set meg opp i stolen og kikar på tavla. Ho er full av skribleri og faguttrykk, masse kvitt på svart. Så raskt som eg klarer, kopierer eg orda før læraren viskar dei vekk. Seinare i dag skal eg skrive orda inn i kjemi-rapporten.

Vi sit i ein ring og diskuterer språkdebatten frå 1800-talet. Læraren lener seg fram i bakgrunnen og noterer krusedullar i notatblokka si. Tanketomt seier eg fram føredraget eg hadde førebudd i går, med god hjelp frå notata eg hadde tatt gjennom halve skuleåret. Skrivebok-ideane veller ut av munnen og knurvar seg på tunga mi. Eg ser ned medan eg stotrar fram alt, til og med den siste setninga eg las i boka. Læraren sender eit nøgd blikk til meg, han er glad for å høyre det vante. Eit lyn slår opp: «Nei, eg er ikkje samd!». Ungguten på høgre side av meg snur seg mot meg. Panisk blinkar eg med auga og ser forvirra på han. Kvifor er han ikkje samd?

Lærebokforfattarane har jo alltid rett. (Vel, unntatt når læraren seier at dei tar feil. Då har læraren rett). Læraren har stogga å teikne, han ser opp på guten med ei rynke mellom auga. Rynka veks etter kvart som guten kritiserer språkdebatten sine debattantar, utfordrar lærebokforfattaren sine meiningar, og kjem med sine eigne tankar. Då klokka ringjer til friminutt, har guten sagt sitt siste ord. Ei stille pakkar oss inn og slår eit ekko av guten sin tale. Læraren bryt stilla med ein skarp strek i notatblokka si. Andletet hans er eit stoisk landskap som er farga i forakt og iskald fornøyelse. Eg veit allereie at guten blir å stryke.

Etter diskusjonen følgjer eg etter guten, spring etter han. Eg må spørje han ut. Få vete korleis han klarer å tenkje annleis. Eg når han igjen og stoggar opp i vegen for han. Fortvilt spør eg korleis han klarte å tenkje nytt. Han stanser, ser på meg med eit forunderleg blikk, og startar å prate: «For å tenkje nytt, må du sjå forbi setningane som er skrive av andre menneske. Lær deg å tenkje, ikkje å lese andre sine idear. Finn dine eigne tankar! Du må ikkje være eit talerøyr for andre sine meiningar. Om du held fram med det, vil du bli til en zombie. Ein zombie! Du må ikkje la skulesystemet og samfunnet forvandle deg til ein hjernedaud maskin. Tenk sjølv! Hugs at den som ikkje våger, vil ikkje vinne. Det er det som skil oss, ungdommen! frå dei gamle, dei som har gitt opp.» Han går ut døra og lukkar ho med eit resolutt smell.

Ingen er heime då eg kjem frå skulen. Ein smule molefonken legg eg meg i senga og slår opp på side 77 i kjemiboka. Rapporten eg skriv på, må eg levere i dag. (I natt). Ikkje i morgon. Eg leser om det som står i boka og set det om til ein uformeleg masse som er svart på kvitt i rapporten. Vidare, i diskusjonsdelen, skal eg tenkje meg fram til kva som skjer i forsøket, men eg veit at eg ikkje kan tenkje feil, eg må tenkje det som er riktig. Eg hentar fram notata frå tidlegare i dag, og filtrerer ut dei riktige setningane. Huff! Auga mine verker av dei kjedelege leksene og gjentakande setningane. Kanskje eg skal ta ein tur til bassenget?

Det luktar klor då eg trør inn i garderoben. Vi dusjar i dusjane, unge som gamle er vi åtskilt. Nakne kroppar dekkjer rommet til randen. Ei gruppe barn (barnebursdag?) står på venstre side av rommet. Dei plaprar i veg om kva for basseng-leke som er den beste og kven som tør å hoppe frå 1-meteren. Stemmene deira ber langt ut i rommet – med latter og hyl og vitsar – kryssar eit utydeleg skilje av alder, som skjer rommet opp i bitar. Stemmene når ut til den andre enden, der dei litt eldre står samla i det høgre hjørnet. Klaging på «dagens ungdom» og deira mangel på respekt og kunnskap stiger opp samstundes med at borna sin latter når eit crescendo. Gamlingane ristar på hovudet og sukkar rasande. Eg står i midten og prøver å lytte til begge sider, men føler berre eit kaos av tankar som presser i hovudet mitt. Eg rømmer så fort eg kan frå dusjen og går ut til storbassenget.

Eg har bere sumd i nokre få minuttar då eg kjenner ei merkeleg kjensle. Det skjer medan eg heng føremålslaust i vatnet. Eg får det plutseleg for meg at det er ikkje rom for meg i bassenget, slik det ikkje finnes rom for nye tankar i hovudet mitt. Tankane ligg på botnen av bassenget. Det er litt for langt ned, om eg skal nå dei, må eg tømme hovudet for luft, slik at eg kan fortsette å falle nedover, til tankane. Dei nye tankane der nede. Eg ser slukøyrd på dem ei stund, så går eg opp frå vatnet. For eg veit at den som våger, vil ikkje vinne, men drukne.