Hopp til hovedinnholdet
search
Spørsmål og svar
search

Krangler med foreldre. Går ut over karakterene.

account_circle

SPØRSMÅL

Hei, ege er en jente på 18 år og kjem no med ein ganske så langt brev. Vet ikkje ka eg skal gjere lenger og må egentle få fortalt det til nokon som kansje vil høre. Håper dokke kan kome med nokre råd til meg for eg er helt utslitt, konstant trøtt og går ofte heim frå skulen pga; problem, trøttheit, brystverk, tårer og for å sjenerelt få stillheit nor ingen andre er heime. Då eg gjikk i 8. klasse på ungdomsskulen skilte foreldrene mine seg. Det var ikkje ein enkel skilsmisse for noken i familien, der moren min ofte var sengeliggede pga store påkjenningar. Det var monge store krangler der det startet mellom moren min og faren min, men som oftest endte med at enten eg eller storebroren min vart blandet inn. (Lillebroren min var for ung). Etter litt flyttet moren min ut fra hennar barndomsheim og min far som hadde den høgaste inntekta beholdt huset. Den nye levemåten fungerte dårlig då min mor fortsatte å vere psykisk sjuk av all påkjenningane.. Eg og lillebroren min skulle bo 50/50 me min far, men etter en stund sluttet eg å fare til min far. Dette var pga komunikasjonsproblem (faren min hørte aldri på meg og eg ble ofte sammenliknet med min mors "feil") dette var veldig tung for meg og ofte endte det i høglytte krangler (ettersom eg som oftest seier ifra om det eg meiner er totalt feil.)Ettersom eg vart eldre og nå er 18 har kranglene berre fortsatt. Trur ikkje eg har hatt 1 månad utan ein krangel med far min. Kranglane går nå som regel over sms og ender i tårer da en ikkje kunne tru sin egen far ville kome med slike anklagelser og stygge setninger til sin datter. Grunnen til denne måten å krengle eller diskutere som han kaller det er at han er ganske egoistisk og klarer nesten aldri å høre på andre sitt problem eller holde det som blir lovt. Vi har hat avtaler oss i mellom og sammen med fastlegen som vi hadde samtaler med. desse har alle vorte brutt av han. Den allerstørste krangelen som har vart i over 3 år er barnebidrag. i grunnen skulle eg ikkje ha noko med det å gjere men har sidan eg var 16 år betalt omtrent allt eg eiger. einaste eg har fått er mat og gåver til jul og bursdag. min far skulle ette fylte 18 betale mer barnebidrag og for å fortsatt prøve å ha kontakta med min far hadde vi en personlig avtale som ikkje inkluderte NAV. I september i år avslutta eg denne avtalen då det blei "kjøping" av meg der han kjøpte div ting for at eg ikkje skulle gå til NAV og fortsette og bo med han for at "familielivsbildet" hans skulle vere perfekt. Resten av familien til min far har eg ingen kontakt til då eg har blitt sagt veldig stygge ting om meg av min farmor. Nå har eg valgt etter monge att å fram at for meg er det best å bo hos min mor, men ho har også som min far funnet en ny partner. Min far har en kjæreste med voksne onger, menst min mor har en partner som har en på min alder som eg går i klasse med og en til på min lillebrors alder.. med dem er det ingen problemer med foreldrene og dei, men berre me foreldrene. ongane er nokså bortskjemte i forhold til meg og mine søsken så diskusjoner og kverulasjoner oppstår ofte. Men nor eg og mor min har aleine tid så går som regel samtalen over på om eg har det bra (med greia mellom meg og min far. Etter mi meining vill ikkje eg prate med min mor og min far eller omvendt da de altid blir krangel om det eg har sagt mellom dei. så eg prøver å la vere å prate om det, men då har eg ingen annen til å prate med det om). På skulen har eg det so som so. her har eg "venner" som oftast overser meg eller ikkje inkluderer meg. dei eg trudde var mine venner viser seg ofte spesielt nå i russetiden at dei står berre seg sjøl nær og er berre venn med dei som dei kjendte fra før ungdomskulen og viidaregåande. og ingen har heller problem heime so eg føler meg ofte eldre og vaksnare en dei. Ofte har det endt med så mange stygge komentarer til med av "venner" at eg ikkje har fått pustet ordentlig, eg har beer vert nødt til å gå fra alt for at eg skal få puste normalt og ikkje knekke saman. For å unngå å kome i kontakt med min far eller ver masse heime tok eg meg jobb etter skulen. Her har eg fått mykje meir jobb en det var sagt og jobbar ofte det 4x meir en arbeidskontrakta noko som har ført meg i små konflikter med personene på jobb som er misfornøgde med at eg aldri har tid sidan det er en 24/7 jonn (bensinstasjon). om eg slutter på jobben har eg liten sjans til å få ny jobb da alle er like med arbeidstid og det er få jobbalternativer som er ledige. Eg har hatt jevnlig doktortimar for å få reseptar, sjukmelding, og samtalar fordi eg sliter. Eg har lavt stoffskifte og i den siste tiden har som doktoren seier reagert på alt stresse me en soppinfeksjon 1 gang i månaden. Eg har også fått påvist stress av doktoren. Han tulla med det å sa at eg ikkje måtte bli 40 for fort sidan flest kvinner i 40 års alderen får stress ikkje 18 år gamle jenter. Det aller positive oppi alt dette er kjæresten min som eg traff då eg var bare 14. han har stilt opp for meg og prøvd og få meg i godt humør nor eg er på mitt verste å kan sove 2 dager i strekk. men etter alle disse kranglene har han kansje fått nokk for han er ofte borte, trening eller jobb og nor vi prater om tema som har skjedd meg i næraste tid blir det av og til krangler. kansje han føler det har blitt for mykje noko som eg skjønar godt, men eg har derfor ingen lenger som eg kan fortelle kor eg føler det eller kor låkt eller sliten eg er av alt saman. Allt dette gjer meg kvar dag utsleten og karakterane på skulen har gått fra toppkarakter til bunnkarakter på min 3 år. det er deprimerande å tenke på alt som har skjedd og kor aleine eg til tider føler meg sjølv om det alikavel er så mange rundt med.

account_circle
AKTUELT NÅ

Hvordan handle trygt på nettet

Netthandel kan være en billig og rask måte å handle gaver og ting til deg selv på. Her får du tips for å unngå nettfellene!

Les mer

Gratis kondomer

Dette må du vite om kondomer. Visste du at du kan få tilsendt kondomer gratis i posten?

Les mer

Hvorfor hjelper det å snakke med noen?

Hvis du har det vanskelig får du gjerne råd om å snakke med noen. Kanskje orker du ikke tanken på å skulle snakke om det vonde eller vanskelige og tenker kanskje at det ikke hjelper uansett? Her kan du lese om hvorfor det kan være til hjelp å snakke med noen og få råd om hvordan du kan komme igang.

Les mer